Yürümek bir başına, onca kalabalık arasında,kimse farkına varmadan,çıksam yola güneşin ilk ışıklarıyla…

Yürüsem,yürüsem,yürüsem

Yanımdan geçen.karşımdan gelen ,insanları ve arabaları umursamadan…
Umursamadan diyorum ama umursuyorum…..

Biran önce uzaklaşmalıyım….insanlardan..arabalardan..gürültüden..herşeyden
Uzaklaşmalı…

Bir ben bir benle
Kalmalı…

Yürümeye başladığımdan, yani uzaklaşmaya başladığımdan beri…
Baya yol almışım ki ne araba var karşımdan geçen ne de insanlar…
Güneş tepede..içimi ısıtıyor
Rüzgar yüzümde..saçlarımı okşuyor..
Terliyorum yürüdükçe ama yorulmuyorum…
Alnımın, tam kaşımın yanından sızan terler yanağımda derin bir iz bırakarak..çenemin yanından toprağa düşüyor peşpeşe…

Gömleğimin yakasını açıyorum…
Nefes alıyorum.derinnnnnnnnn…tüm havayı içime çekebilirmişim gibi hissediyorum..
Nefes almak bir başına…
Kimseye sormadan nedensiz..
Kimseye zarar vermeden sebepsiz…

Yürüyorum
Düşünüyorum..

Hayır inanmayın…inanmayın yalan söylüyorlar…
Yalan söylüyorlar
Çünkü: yastığa başımızı koyduğumuzda bir başımıza kalsakta düşünemeyiz…hayal gibi bir şeydir…kendimizi sorgulamalarımızın faydası yok..kar değil inanın…-psikologlar halt etmiş bence -yastığa başını koyduğunda düşünmek saçmalık….çünkü birazdan dalıp gideceksin….
Kalktığında…
Bir şey kalmıyacak sorgulamalarından…
Aklında…

Yürüyeceksin bir başına….
Sevdiklerini bırakıp arkada.
Bakmadan arkana
Terleyeceksin
Yorulacaksın
Nefes alacaksın
Düşüneceksin..yastıksız ..katıksız….

Ben neden yürümüyorum…
Yürüyorum…
En azından bir yerden başladım…yürümeye…
Kalemimi yürütüyorum…
Kelimelerim katıksız…kelimelerim terliyor…
Kelimelerim nefes alıyor sorgusuz…
Kelimelerimin yakası hep açık
Kelimelerim hesap vermiyor sebepsiz…

Kelimeleri yastığa koymayın…koyarsanız yastığa ….
Ertesi sabah kalktığında kelimeleriniz sizi tanımayacaktır..

Yürütün kelimelerinizi bir başına….
Kelimeleriniz o zaman size yürümeyi öğretecek…

oksur