Yürürdüm..
Bir elimde kavak ağacının ince dalından olan bir sopa ..uzun ince otların arasından geçerken sopayı savururdum.
Sonra,
Koşardım.
Nefesimin yettiği yere kadar, soluksuz kalana kadar.
Yığılırdım,
sırt üstü olduğum yere.
Elimi göğsüme götürür, kalbimin atışlarını hissederdim. Küt küt küt küt
Gözlerimi kapar
Düşünürdüm.

Geçtim mi bulutları ben,
Korkardım ya geçemediysem ya yetişemediysem, açamazdım bir süre gözlerimi tedirginliğimi üzerimden atasıya kadar ama tedirginliğimi de aklıma getirmemeye çalışırdım…Tekrar elimi göğsüme götürür kalbimi dinlerdim.
Hissederdim küt küt küt

Açardım gözlerimi
Bulutlarım tam tepemde
Sevinirdim
Yetişmiştim.


Ressamdım, hem de öyle güzel öyle mükemmel, hangi ressam gökyüzüne resim yapabilir, istediğini çizebilir ki? Renklerim sınırlıydı, gökyüzü mavisi ve bulutun beyazlığı..ha birde ara sıra bulutların arasından gülümseyen güneşin ışığı…Isınırdım…

Dedim ya ressamdım..sınırlı rengim vardı..mavi ve beyaz.

İstediğim şekli verirdim bulutlara, çok sinirliysem sinirli bir insan yüzü… hüzünlüysem, bir çiçek yapardım bulutlardan ve çiçeğin üzerindeki çiğ tanesi gözyaşı olurdu benim için. Sevinçliysem, parlayan bir çift göz çizerdim gülümseyen dudaklar yerine, samimi bulmazdım gülümseyen dudakları, samimiyet gözlerdedir .

Sıkılırsam ressamlıktan, güneş bana bakardı bulutların arasından, bende ona mahçup…

Yürürdüm
Koşardım
Yığılırdım
Ressamdım

Sonra
Oyun oynardım bulutlarla
Şu ben şu sen
Kim önde
Ben.

Yakalayamazdım..yakalayamazdın..beklerdim..beklerdin..bazen kolkola olurduk
Ama yinede
Yarışırdık
Gözden kaybolasıya kadar

Sonra
Kaybolurduk.
Yağmur taneciğiydik aynı yere aynı zamanda
Yağardık.